Kolej na kolej

Strona główna » metro (Strona 2.)

Archiwum kategorii: metro

Londyńskie metro: ostatni parowy pociąg

Tłumy pasażerów zgromadziły się w czerwcową niedzielę na stacjach londyńskiej linii metra District Line by obejrzeć pierwszy od 58 lat, i zarazem ostatni, parowy pociąg z wagonami retro. Przejechał on między stacjami High Street Kensington a Ealing Broadway. Na tym odcinku linia metra biegnie na powierzchni a nie w tunelu.

W jedną stronę pociąg prowadziła zabytkowa elektryczna lokomotywa No.12 „Sarah Siddons”  zbudowana 100 lat temu i niegdyś obsługująca pociągi na linii Metropolitan. W drodze powrotnej na czele pociągu była parowóz Metropolitan 1. Locomotive „District Pioneer”, jeden z dwóch zachowanych z serii siedmiu zbudowanych około roku 1900. W składzie pociągu było sześć wagonów retro, w tym jeden pierwszej klasy.

Aha, bilety na przejażdżkę tym pociągiem retro kosztowały £150 (slownie: sto pięćdziesiąt funtów) w drugiej klasie i £180 (sto osiemdziesiąt) w pierwszej….

Zmiany systemu sygnalizacji oznaczają, że parowozy nie będą więcej dopuszczane do ruchu w londyńskim metrze.

Pierwsza linia londyńskiego metra, Metropolitan Railway w tunelu o długości 6 km, połączyła stację Paddington w zachodnim Londynie z dzielnicą Farringdon w City of London.

Otwarcie nastąpiło w styczniu 1863 roku. Ówczesny premier, Lord Palmerston, mający wówczas 79 lat, odmówił przejazdu pierwszym pociągiem, twierdząc że chciałby jak najdłużej pozostać nad, a nie pod, ziemią.

Pociągi były ciągnięte przez parowozy, co powodowało, że wagony i stacje były pełne dymu, sadzy i dwutlenku węgla. Oficjalnie  zalecano maszynistom i palaczom, by mieli długie brody i zasłaniali sobie nimi usta,  by uchronić się przed wdychaniem unoszących się w powietrzu zanieczyszczeń.

Elektryfikacja londyńskiego metra zaczęła się około roku 1900, ale trakcja parowa była używana na niektórych odcinkach naziemnych linii do 1961.

 

Maszynista-daltonista

Dwudziestoszescioletni Alex Bulley zostanie  pierwszym maszynistą londyńskiego metra który cierpi na daltonizm. Prawdopodobnie będzie pierwszym maszynistą-daltonistą na świecie. Londyńskie metro ma jeszcze trzech kandydatów na maszynistów z tą wadą wzroku.

Alex Bulley bedzie pracował na linii Jubilee, na której nie ma tradycyjnych semaforów z zielonymi i czerwonymi światłami. Pociągami kieruje automatyczny system ATO (Automatic Train Operation), który pozwala na ruch pociągów w odstępach dwóch minut. Maszynista jest odpowiedzialny za otwieranie i zamykanie drzwi, dawanie sygnału gotowości do odjazdu, usuwanie drobnych awarii i prowadzenie pociągu z ograniczeniem prędkości do 16 km/h w wyjątkowych sytuacjach (na przykład gdyby ATO przestało działać).

foto: Alex Lentati

Bratysława: metro miało być, ale nie będzie

Koniec marzeń o metrze w Bratysławie. Trwa burzenie nigdy nieukończonych  tuneli w związku z budową nowych osiedli mieszkaniowych. W przyszłości trasą niedoszłego metra pojedzie tramwaj.

Na prawym brzegu Dunaju w latach 1970-1990 wybudowany wielkie osiedle Petržalka, gdzie mieszka obecnie przez ponad 100 tysięcy osób. Osiedle to potrzebowało efektywnej i wygodnej komunikacji publicznej.

schemat planowanego metra w BratysławieWładze miasta zdecydowały, że do osiedla Petržalka pojedzie klasyczne metro. Docelowo powstać miały dwie linie o łącznej długości 29 km. Pierwszy odcinek miał zostać ukończony w 1997 roku, a całość – trzy lata później.

Budowa szybko została wstrzymana, bo już w 1990 r, w czasach przemian politycznych i gospodarczych. Powstał  tylko  300-metrowy tunel w rejonie planowanej zajezdni Janikov dvor, i wykopy w rejonie Dunaju. W następnych latach władze Bratysławy myślały o budowie lekkiego, automatycznego (bez maszynisty) metra według francuskiego systemu VAL, ale na myśleniu się skończyło.

 

burzenie bratysławskiego metra

Ostatecznie w 2003 r. zapadła decyzja o wyburzeniu nieukończonej infrastruktury metra i  budowie szybkiego tramwaju, połączonego przez Stary Most z istniejącą siecią tramwajową na lewym brzegu Dunaju. Do realizacji przyjęto klasyczne rozwiązanie z naziemnym przebiegiem oraz kolizyjnymi skrzyżowaniami. Prace ruszyły w 2013 roku i po trzech latach otwarto pierwszy  2,4-kilometrowy odcinek.  Cała linia (6,1 km)  ma zostać ukończona w 2023 r.

foto: Wizzard (Wikipedia) (góra), Miroslav Pokorný (dół)

Co się wytwarza na terenie stacji metra?

Słowna biegunka zaatakowała warszawskie metro.

słowna biegunka, słowne rozwolnienie na stacji waeszawskiego metra

Już nie wystarczy jedno słowo „śmietnik”, musi być dziesięć. Pewnie  żeby wyglądało „profesjonalnie”.

Ten przykład jest akurat ze stacji Stokłosy, ale na innych stacjach jest to samo.

Awaria schodów w warszawskim metrze

Na początku października 2018 doszło do awarii schodów w warszawskim metrze. Ruchome schody na stacji Centrum jadące w dół na peron w kierunku Kabat gwałtownie przyspieszyły. Spowodowało to, że pasażerowie zaczęli na siebie wpadać i przewracać się. Kilku pasażerów doznało obrażeń: trzy osoby przewieziono do szpitala, a jednej udzielono pomocy na miejscu.

Schody ruchome stacja metraCentrum

Badanie przyczyn wypadku zajęło miesiąc. Transportowy Dozór Techniczny, zajmujący się tą sprawą, w swoim komunikacie podał, że do awarii przyczyniło się nie tylko zużycie metalu w układzie napędowym schodów, ale także „bieganie pasażerów po schodach, które powodowało dodatkowe drgania i obciążenie”.

Metro Warszawskie wzięło sobie tę opinię do serca i na pewno zaplanuje założenie na schodach radarów podobnych do tych zainstalowanych na drogach, mających wykrywać za szybko poruszających się pasażerów. Każda osoba schodząca po schodach szybciej niż 1 m/s będzie sfotografowana, zidentyfikowana i ukarana mandatem, a w przypadku recydywy – także zakazem korzystania ze schodów ruchomych.

Kozy na torach metra w Nowym Jorku

Podróżowanie nowojorską linią metra N w godzinach porannego szczytu nie należy do przyjemności. Ale może być gorzej, na przykład gdy ruch pociągów jest wstrzymany bo na torach są kozy.

kozy na torach metra w Nowym Jorku

Metropolitan Transportation Authority (nowojorski Metropolitalny Zarząd Transportu) został zawiadomiony około 8:30 czasu lokalnego, że na torach tej linii, biegnącymi na powierzchni między stacjami Fort Hamilton i New Utrecht, zauważono dwie kozy spokojnie skubiące trawę. Wstrzymano ruch pociągów, policji zlecono zajęcie się sprawą, a  do akcji dołączył się amerykański komik Jon Stewart z żoną Tracey którzy mieszkają w pobliżu i prowadzą schronisko dla bezdomnych zwierząt. Wspólnymi siłami udało się kozy schwytać (przy okazji okazało się, ze to były kozły) i ruch pociągów przywrócono około godziny 13:00.

Nie jest jasne skąd te kozy (a właściwie kozły) znalazły się na torach.  W pobliżu jest kilka rzeźni, z których zdarzały się ucieczki zwierząt.  W każdym razie ta para nie musi się obawiać o życie: zostały ulokowane w schronisku gdzie nadano im imiona Billy i Willy.

foto: Metropolitan Transportation Authority

Nazwy stacji metra zmienione po piłkarskich mistrzostwach świata

We Francji, Anglii i Belgii, w ramach celebracji medali zdobytych na piłkarskich mistrzostwach świata w Moskwie, zarządy transportu publicznego zmieniły nazwy niektórych stacji metra.

W Paryżu trener francuskiej reprezentacji został uhonorowany na dwóch stacjach metra: Notre-Dame des Champs becomes Notre Didier Deschamps i Deschamps Elysées-Clémenceau (poprzednio Notre-Dame des Champs i Champs Elysées-Clémenceau).

Stacja Victor Hugo została przemianowana na Victor Hugo Lloris, na cześć francuskiego bramkarza. Bercy dostała nazwę Bercy Les Bleus, a nazwę Charles de Gaulle-Etoile zmieniono na On a 2 Etoiles (mamy dwie gwiazdy).

Stacja Bercy przemianowana na Bercy les Bleus

Londyńskie metro zmieniło nazwę stacji na linii Piccadilly z Southgate na Gareth Southgate (trener który doprowadził angielski zespół do półfinału po raz pierwszy od 1990 roku).
Stacja Southgate przemianowana na Gareth Southgate

Brukselskie metro dołączyło się do tej zabawy i przemianowało stację Arts-Loi na Hazarts-Loi (Eden Hazard był kapitanem belgijskich piłkarzy na mistrzostwach).

Oczywiście wszystkie te zmiany nazw były tymczasowe, na 2-3 dni….

zdjęcia: RATP, TfL

Metrem z Kopenhagi do Malmö

Burmistrzowie Kopenhagi i Malmö ogłosili stworzenie spółki Øresundsmetro Executive która ma wybudować podmorską linię metra łącząca te dwa miasta.

Tunel o długości 22,1 km pod cieśniną Sund będzie zaplanowany na maksymalną szybkość 120 km/h. Pociągi mają kursować co 2 minuty w szczycie i 5 minut poza szczytem, a przejazd zajmie 20 minut.

Rozpoczęcie budowy planowane jest na rok 2028 rok, a otwarcie na 2035. Koszt projektu oceniany jest na 4 miliardy euro.

zdjęcie: Malte Kristiansen/Ritzau Scanpix

Metrem przez granicę

16 stycznia 2017 podpisano porozumienie między rządami Singapuru i Malezji w sprawie połączenia tych krajów linią metra.

Trasa będzie wiodła ze stacji Woodlands North w północnej części Singapuru do stacji Bukit Chagar w Johor Bahru, najbardziej na południe położonym mieście na Półwyspie Malajskim.  Miasta te przedzielone są cieśniną Johor, która ma w tym miejscu szerokość około 1200 metrów. Linia metra przekroczy cieśninę mostem o wysokości 25 metrów, a po stronie singapurskiej będzie biegła pod ziemią.  Planuje się uruchomienie połączenia w grudniu 2024.

Plan metra Singapur-Malezja

Każdy kraj wyznaczył firmę która zbuduje i będzie utrzymywać infrastrukturę na terytorium swojego kraju.  W czerwcu firmy te stworzą spółkę joint venture, która dostanie 30-letnią koncesję na prowadzenie ruchu. Ceny biletów nie będą regulowane.

Ocenia się, że transgraniczne metro będzie w stanie przewieźć 10 tysięcy pasażerów na godzinę w każdym kierunku. Kontrolę paszportową i celną będą wspólnie przeprowadzać urzędnicy obu państw tylko na stacji początkowej.

Nie są w tej chwili znane planowane koszty tej inwestycji.

 

 

Koleje na liście dziedzictwa UNESCO

Na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO są budowle, zabytkowe miejscowości, dzieła sztuki, zabytki przyrody, wykopaliska archeologiczne…. i co jeszcze? Chyba nikt nie zgadnie, że są tam również linie kolejowe i inne obiekty związane z tą formą transportu.

Pierwszym „kolejowym” wpisem na listę była linia kolejowa przez przełęcz Semmering w Austrii. Zbudowana w latach 1848 – 1854, jest „jednym z najwiekszych osiągnięć budownictwa lądowego z tej pionierskiej epoki rozwoju kolei”, jak głosi oficjalny wpis. Była to pierwsza normalnotorowa europejska kolej górska. Zbudowano ją w bardzo trudnym terenie: z 41-kilometrowej trasy, 60% ma nachylenie 20-25‰ (odpowiadające 1 metrowi różnicy wysokości na odległości 40 m), a 16% jest na zakrętach o promieniu tylko 190 m. Przy budowie linii zastosowano nowatorskie metody wyznaczania trasy i prac inżynierskich, a dodatkowo trzeba było skonstruować nowe typy parowozów, gdyż dotychczasowe nie mogłyby prowadzić pociągów po tak trudnej trasie.

Linia Semmering zbudowana została z maksymalnym zachowaniem równowagi między przyrodą a technologią, i dlatego okolice Semmeringu szybko rozwinęły się jako rejony turystyczne. Powstały tam nowe miejscowości do których na wypoczynek masowo przyjeżdżali mieszkańcy austro-węgierskiej stolicy, do tego stopnia, że sam Semmering określano jako „Wiedeń w górach”.

Pociąd na linii Darjeeling, około 1930 r.W roku 1999 do listy UNESCO dodano górską linię kolejową w Darjeeling (Darjeeling Himalayan Railway). Zbudowana w latach 1879 – 1881, ta wąskotorowa (610 mm) linia o długości 88 km zaczyna się na wysokości 100 metrów n.p.m, a kończy na 2200 metrów. Zbudowano ją, by zapewnić dogodne połączenie Kalkuty z Darjeeling, centrum rejonu uprawy herbaty a także ośrodkiem sanatoryjnym i ważnym posterunkiem wojskowym w czasach brytyjskiego panowania w Indiach.

W latach 2005-2008 do kolei w Darjeeling UNESCO dodało dwie inne linie w indyjskich Himalajach. Pierwsza z nich, Kolej w Górach Nilgiri (Nilgiri Mountain Railway), o długości 46 km i rozstawie szyn 1000 mm. Na odcinku 28 kilometrów jest to kolej zębata systemu Abta, z maksymalnym pochyleniem 8,33%. Druga linia to kolej Kalka-Shimla (Kalka–Shimla Railway), o długości 96 km z 107 tunelami i 864 mostami, o rozstawie 762 mm. Zbudowano ją by ułatwić dojazd do Shimli, letniej stolicy brytyjskich Indii, położonej na wysokości 2169 m u stóp Himalajów. Te trzy indyjskie koleje mają obecnie wspólny wpis na listę UNESCO jako Koleje Górskie w Indiach (Mountain railways of India).

Dwa odcinki Szwajcarskich Kolei Retyckich (Rhätische Bahn): linia Albula (Thusis–St. Moritz) i linia Bernina (St. Moritz–Tirano), zostały dodane na listę dziedzictwa w 2008 roku. Oba odcinki maja łacznie 128 km długości, 53 tunele oraz 196 wiaduktów i mostów. Wpis mówi o „wzorcowym przykładzie wykorzystania kolei do przezwyciężenia odosobnienia miejscowości w centralnych Alpach na początku XX wieku, z znaczącym i trwałym wpływem na życie w górach”. Budowa Kolei Retyckich (rozstaw 1000 mm) została zapoczątkowana w 1888 roku i kontynuowana etapami do 1922. Najwyższy punkt jest na przełęczy Bernina na wysokości 2253 metrów – żadna terenowa niezębata kolej w Europie nie wjeżdża wyżej.

 

Chhatrapati Shivaji Terminus, Mumbaj (Bombaj)Wracamy do Indii. Następnym obiektem na liście UNESCO jest Dworzec Króla Śiwadźiego (Chhatrapati Shivaji Terminus) w Mumbaju (Bombaju). Zbudowany w 1887 roku jako Dworzec Królowej Wiktorii (Victoria Terminus) w stylu będącym połączeniem neogotyku i architektury indyjskiej, jest jedną z najruchliwszych stacji w Indiach z 18 peronami, a także mieści zarząd jednej z 16 indyjskich dyrekcji kolejowych.

Wpis dotyczący budapeszteńskich brzegów Dunaju i dzielnicy zamkowej został w 2002 roku rozszerzony o Linię M1 metra (Millenniumi Földalatti Vasút – Milenijna Kolej Podziemna), zbudowaną w 1896 z okazji tysiąclecia państwa węgierskiego. Było to pierwsze metro w kontynentalnej części Europy i pierwsze z napędem elektrycznym. Uzasadnienie wpisu mówi o wzorcowym przykładzie wykonania planu opartego o najnowsze techniczne rozwiązania swoich czasów, spełniającym wymogi powstającego nowoczesnego społeczeństwa.

 

Forth Bridge, most kolejowyW Wielkiej Brytanii, a konkretnie w Szkocji, kolejowym obiektem na liście UNESCO jest most nad zatoką Firth of Forth (Forth Bridge, nieoficjalnie nazywany Forth Rail Bridge, by odróżnić go od pobliskiego mostu drogowego). Zbudowany w latach 1882-1890, most ma 2467 metrów długości, w tym dwa 520-metrowe przęsła. W uzasadnieniu wpisu do rejestru UNESCO z 2015 roku czytamy, ze jest to jeden z najwiekszych mostów o takiej konstrukcji, nadal używany, a jego przemysłowa estetyka wynika z prostej i nieukrywanej ekspozycji elementów konstrukcyjnych. Most ten jest krokiem milowym w projektowaniu i budowie mostów w epoce gdy koleje zaczęły dominować dalekie podróże naziemne.

wykorzystano książkę „Europe by Rail: The Definitive Guide”
zdjęcia: Wikipedia

%d blogerów lubi to: